Breadcrumbs

Relacja pomiędzy rodzicem i dzieckiem

Przedstawiamy kilka wskazówek, o których warto zawsze pamiętać:

  • „Traktuj innych tak, jak sam chciałbyś/-abyś być traktowany/-a". Dziecko nie poświęci Ci więcej uwagi, grzeczności i współpracy niż Ty jemu. Dobre zachowania należy nagradzać, a tych niewłaściwych nie. Wydaje się to oczywiste, ale nie takie proste do zrealizowania. Na przykład kupienie dziecku słodyczy, aby przestało marudzić w sklepie zadziała, jednak dziecko otrzyma poniższy komunikat: „Jeśli marudzisz, kupię Ci słodycze”. Zdecydowanie lepiej kupić słodycze w dniu, w którym dziecko nie marudzi.
  • Zachowaj pozytywne nastawienie i kiedy możesz spróbuj wyjaśnić dziecku dlaczego zostało poproszone o określone zachowanie, np. „nie możesz zostawić tam roweru” może spowodować, że dziecko pomyśli „tak mogę, tylko spójrz”. Jeśli jednak powiesz „Oprzyj rower o ścianę tak, aby nikt się nie potknął o niego”, prędzej osiągniesz porozumienie z dzieckiem.
  • Przyznawaj się do pomyłek. Pomocne może być zdanie „każdy popełnia błędy”. Nie próbuj wymigać się z sytuacji. Jeśli oskarżysz dziecko o stłuczenie szklanki, a następnie odkryjesz, że to nie ono zniszczyło naczynie, przyznaj się do błędu i przeproś.
  • Postaraj się, aby Twój zły nastrój nie wpływał na reakcję na niewłaściwe zachowanie. Zawsze trzymaj nerwy pod kontrolą (ponieważ można tylko zaostrzyć sytuację), licząc do dziesięciu lub opuszczając na chwilę pokój.
  • Zapewnij dzieciom opcje dostosowane do ich wieku i pozwól im uczestniczyć w podejmowaniu niektórych decyzji. Pomaga to budować ich pewność siebie i przygotowuje je do uczestniczenia w dorosłym świecie. Na przykład możesz się zapytać: „Dzisiaj idziemy na spacer czy na rower?” lub „Jaką płytę DVD obejrzymy dzisiaj?”.
  • Zachęcaj do niezależności. Na przykład pozwól dziecku pójść samemu do szkoły, jeśli uważasz, że jest to bezpieczne. Zachęcaj dzieci do pomocy w drobnych obowiązkach domowych, takich jak ścielenie łóżka.
  • Jeśli Twój sposób radzenia sobie z sytuacją nie działa, wypróbuj inny.
  • W sytuacjach silnie emocjonalnych zrób sobie przerwę. Rozwiązuj problemy, gdy obie strony są spokojne.
  • Oddziel zachowanie od osoby. Upewnij się, że dziecko wie, że jest kochane i akceptowane: to zachowanie nie jest akceptowalne.
  • Pamiętaj, że każdy się uczy – zarówno dziecko, jak i rodzic. Nikt nie robi wszystkiego idealnie za każdym razem.

A co z dyscypliną?

Upewnij się, że dziecko wie, które zachowania są dopuszczalne, a które nie. Upewnij się, że dziecko zna konsekwencje niestosowania się do zasad. Możesz wstrzymać zabawy, zabronić dziecku korzystania z komputera lub oglądania telewizji przez określony czas. Każdy rodzic ma swój własny schemat działania, jednak ważne jest zachowanie spójności i przejrzystości postanowień.
Dyscyplina oznacza uczenie dzieci dobrego zachowania: Rodzice chcą, abyich dzieci rosły, zachowując samodyscyplinę lub zachowując się właściwie, ponieważ tego chcą, a nie ponieważ obawiają się konsekwencji. Zmuszanie dziecka do określonego zachowania poprzez karanie go lub straszenie karą jest skuteczne tylko jako terapia szokowa lub sporadyczne surowe przypomnienie. Strach nie pomaga dziecku nauczyć się dobrego zachowania, spowoduje jedynie tymczasowe właściwe zachowanie.

W jaki sposób uczymy się zachowania?

Zachowania uczymy się poprzez pozytywne lub negatywnie wzmocnienie. Należy nagradzać pozytywne zachowania, zwracając na nie uwagę i zaznaczając, że są one właściwe.